Aan het werk met je kinderwens

Misschien hadden jullie wel een studie afgerond en een leuke baan gevonden. Misschien zijn jullie al enige tijd bij elkaar, wil je gaan samenwonen en / of trouwen. Misschien hadden jullie het onderwerp al eens besproken, al eens gepeild over hoe je er tegenover staat. En toen was het zover, jullie waren er klaar voor. Een kindje zou heel welkom zijn.
Een zeer spannende periode brak aan. Elke maand opnieuw hoopten jullie dat de menstruatie uitbleef. En toen jullie na ongeveer een jaar nog steeds niet zwanger waren, werd de stap naar de huisarts gezet.
Spanning sloeg om in onzekerheid en twijfel. Zeker toen bleek dat de kinderwens onvervuld bleef en jullie onder behandeling kwamen van een gynaecoloog.
Er ging van alles gebeuren. Vele bezoeken aan het ziekenhuis, alles werd onderzocht, de meest intieme vragen werden gesteld.
En toch verwachtte de buitenwereld dat jullie het gewone dagelijkse leven normaal bleven volgen, dat jullie dezelfde zouden blijven.

Voor de een valt werk en het actief bezig zijn met kinderwens redelijk te combineren. Waar dat aan ligt kan voor iedereen weer anders zijn: bijvoorbeeld een werkgever met veel begrip, een parttime baan of je hebt een of andere regeling kunnen treffen. Anderzijds kan het ook helpen als je je zeker voelt en sterk genoeg bent om voor jezelf op te komen. Namelijk elke werknemer heeft recht op een aantal uur verlof voor ziekenhuisbezoek, of je krijgt voldoende steun die je o zo nodig hebt.

Voor een grote groep mensen gaat dit niet op. Voor hen is het bijzonder lastig om de medische behandeling met onder andere het werk te combineren. Ook daar kunnen heel veel verschillende redenen aan ten grondslag liggen: bijvoorbeeld praktische en of emotionele aspecten.
Wat mij als medisch maatschappelijk werker opvalt is dat acceptatie van het niet op natuurlijk wijze zwanger kunt worden veelal een lange en moeilijke weg is. Vaak spelen boosheid, een gevoel van onrechtvaardigheid / oneerlijkheid, schaamte en een gevoel van falen een grote rol.
Als je met deze gevoelens te kampen hebt, is het zeker geen gemakkelijke opgave om anderen te vertellen dat je onder behandeling bent om een kindje te krijgen. Toch zul je iets moeten ondernemen om zo goed als mogelijk door het traject heen te komen. Je kunt ervoor kiezen om vrije uren op te nemen voor elk ziekenhuisbezoek. Gevolg is dat je snel door de vakantie-uren heen bent. Uren die je juist zo goed zou kunnen gebruiken om daadwerkelijk vrij te nemen of op vakantie te gaan. Anderen kunnen weer makkelijker de afspraken buiten hun werkdagen plannen. Voor beide voorbeelden geldt dat het voordeel is dat je niets tegen je werkgever en / of collega's hoeft te vertellen. Dit voorkomt een heleboel persoonlijke vragen en bezorgde gezichten. Je hoeft de confrontatie niet aan te gaan. Echter, het negatief effect van het kiezen voor geheimhouding is groter, drukt zwaarder op je gevoel en kan een behoorlijk emotionele last zijn. Je moet er voor zorgen dat daadwerkelijk niemand weet waar je mee te maken hebt. Ook kun je je gevoel niet delen met collega's. Het spreekwoord: "gedeelde smart is halve smart" kan wel degelijk van toepassing zijn. Wellicht hebben je collega's door dat er iets gaande is en kunnen vragen stellen. Je kunt dan niets uitleggen of smoesjes bedenken.
Al met al heb je verschillende keuzes die je kunt maken. Onder andere kiezen voor vermijden van het onderwerp of kiezen voor openheid. Hoe moeilijk je ook denkt dat het zal zijn, de ervaring leert dat openheid, gedeeltelijke of volledige openheid, meer rust geeft, de spanningen op het werk doet afnemen waardoor het omgaan met de kinderwens beter hanteerbaar wordt.