Dagboek Marcel en Marjon

Er was eens…
Nou dat sprookje ging voor ons, Marjon (27 jaar) en ik Marcel (33 jaar). dus mooi niet op!
Omdat we na ongeveer een half jaar proberen nog niet zwanger waren, besloten we contact op te nemen met de huisarts. Een half jaar is natuurlijk heel kort, maar omdat Marjon een aantal jaren terug waarschijnlijk een eierstokontsteking heeft gehad (is nooit echt bewezen) begonnen wij ons hier zorgen over te maken.
Hoewel ik daar geen enkele reden voor had (de zaadballen na de geboorte gewoon ingedaald, vroeger geen ontstekingen aan de zaadballen gehad, geen enge ziektes, mijn broer heeft twee gezonde kinderen, dus… ) heb ik altijd toch gevoelsmatig het idee gehad dat er iets met mijn sperma niet in orde was (ik kan het gevoel niet verklaren).
Niet stil zitten maar naar de huisarts! Prettig vond ik dat wij beide een andere huisarts hebben. Dit betekent namelijk een tweede opinie.
Omdat het laten controleren van het sperma de kortste klap is, besloten we om eerst naar mijn huisarts te gaan.
Deze was zeer medewerkend en we stapten dan ook naar buiten met een verwijsbrief voor het klinisch laboratorium.
Toch wel even slikken! Gebeld voor een afspraak. Ik werd verzocht om mijn sperma in een door hun afgegeven potje in te leveren, op een afgesproken tijdstip. Als dit maar gaat lukken!
Het ziekenhuis ligt op ongeveer een 20 minuten rijden, het potje met inhoud moet binnen een uur worden afgegeven (anders valt er weinig meer te controleren, want de zaadcellen sterven namelijk na een bepaalde tijd af), betekent dus zo laat mogelijk aan de slag!
Gelukt! Het zit in het potje en met een half uur heb ik het weten af te leveren.
Hoewel het voor de medewerkers op het laboratorium de normaalste zaak van de wereld is, bekruipt mij toch een gevoel van schaamte wanneer ik het potje overhandig.
Na een week mocht ik de huisarts bellen voor de uitslag. Heel spannend. Wat mijn gevoel mij altijd al had verteld, werd nu bevestigd: de kwaliteit van het sperma is zwak. Een tweede test volgt. Want dan pas kan met enige zekerheid worden vastgesteld of het inderdaad aan het sperma ligt, of dat de eerste uitslag gewoon een ongelukkige uitslag is geweest (de kwaliteit van het sperma wordt door verschillende factoren van buitenaf beïnvloed. Dus de kwaliteit kan variëren).
Helaas: de tweede uitslag was zo mogelijk nog slechter dan de eerste.
En nu? Waarom ik? Deze vraag stelt iedere jongen of man zich vroeg of laat af die ook dit probleem heeft.
Neem van mij aan dat er bijna niet een echte oorzaak te vinden is. Neem het jezelf ook niet kwalijk (Makkelijk gezegd. Ik heb mijzelf er ook schuldig aan gemaakt), je kunt er immers zelf niets aan doen.
Het is nu belangrijk om helder en rustig te blijven. Als ik iets heb geleerd tijdens deze behandeling, dan is het positief te blijven, en er voor je partner te zijn wanneer zij dit nodig heeft!
Zij is immers degene die alle onderzoeken en ingrepen zal moeten ondergaan en doorstaan. Blijf met elkaar praten, zeg wat je voelt en doormaakt op dat moment. Zet je voor 200 procent in om het je partner zo veel mogelijk naar de zin te maken. Waarschijnlijk krijg je er iets fantastisch voor terug!
In overleg met de huisarts besloten wij om het nog een half jaar zonder medisch ingrijpen te gaan proberen. Er waren immers wel degelijk goede zaadcellen aanwezig zij het alleen niet genoeg.
U begrijpt het al: na dit half jaar weer terug naar de huisarts.
Deze keer naar de huisarts van Marjon. Ook deze was zeer medewerkend. Omdat de vermeende (maar nooit bewezen) eierstokontsteking van Marjon misschien ook een rol speelde, kregen wij al gauw een verwijsbrief voor de gynaecoloog.
Weer een stapje dichterbij!
De Gynaecoloog die de voorkeur had van Marjon, bleek een wachtlijst te hebben van enkele maanden. Toch hebben wij besloten om ons op deze wachtlijst te laten plaatsen. Achteraf gezien een geweldig besluit!
Na anderhalve maand was het dan zover, onze eerste afspraak bij de gynaecoloog: dr. K. Wat een lief mens! Heel begripvol en deskundig. Het eerste bezoek was eigenlijk een soort intakegesprek waarbij het verloop van de behandeling werd uitgelegd. Ook concludeerde zij dat het sperma slechter was dan dat de huisarts mij in eerste instantie had doen geloven (volgens de huisarts namelijk ‘niet optimaal’). Het was gewoon heel slecht!
Daarna volgde er een periode van zo’n beetje om de twee weken onderzoeken en uitslagen. Nog een spermaonderzoek, beoordelen of beide ballen zijn ingedaald, bij Marjon een onderzoek om te kijken of de eierstokken aan beide kanten open waren, enkele echo’s voor het beoordelen van de baarmoeder en baarmoederslijmvlies, en bloedonderzoek op SOA’s, kortom de hele mikmak.
Deze periode hebben wij beide als psychisch moeilijk ervaren. Wachten op uitslagen is gewoon nooit leuk. De tussenliggende periode van onderzoek en uitslag laat altijd ruimte over om je eigen conclusies te trekken en te gaan doemdenken. Niet goed, wel menselijk.
Tijd om onze families in te lichten over de komende tijd.
Wat een begrip en medeleven. Vanaf nu hoeven we niet meer alleen bij onszelf uit te huilen.
Omdat we natuurlijk ook om de twee weken een paar uurtjes van onze werk vrij moesten nemen, vonden wij het tijd om onze meest directe collega’s over onze behandeling in te lichten (voordat deze zelf hun conclusies gaan trekken).
We hebben het beide niet ‘droog’ gehouden toen we het bekendmaakten aan onze collega’s, maar wat een goede beslissing is dit geweest. Voor sommige collega’s verklaarde dit meteen onze stemmingswisselingen en prikkelbaarheid op het werk.
Vooral aan mijn meest directe collega R. (zelf moeder van twee kinderen) heb ik geweldige steun gehad. Een vertrouwenspersoon die ik altijd om advies heb kunnen vragen en altijd een luisterend oor is geweest.
Heel prettig om zo iemand om je heen te hebben op je werk!
Na het laatste onderzoek bij de gynaecoloog werden wij overgedragen aan de fertiliteitdeskundige H.
Weer spannend, want zij gaat ons door de moeilijkste periode van de behandeling loodsen.
Wederom een geweldige vrouw.
Voor mijn gevoel was er al snel een band opgebouwd! Heel belangrijk als je aan het begin van een onzekere periode staat.
Eenmaal onder de vleugels van H. leek alles in een stroomversnelling te komen. Nu ook een bloedonderzoek voor beiden. Ditmaal om ons te testen op HIV, hepatitis A+B etc. Ook dit bleek van beiden goed.
Daarna weer een spermatest in het VU-ziekenhuis in Amsterdam. Vanuit deze test werd bepaald of het IVF of ICSI zou gaan worden.
Op naar het IVF-gebouw van het VU-ziekenhuis. Wederom een potje (het begint routine te worden) en een kaartje met de letter (A, B of C) van het kamertje waar het moet gaan gebeuren.
Voor zover het nog niet duidelijk was, dan wordt het hier duidelijk: je bent niet de enige die dit overkomt!
We staan bijna letterlijk in de rij!
Goed. Mijn beurt. Ik open het kamertje en zie dat werkelijk overal aan is gedacht! Er staat een ligbank, tv met video, uiteraard videobanden, boekjes, tissues; een droom van ieder puber zo’n kamer!
Ik roep Marjon er even bij, zodat ze even een glimp van de kamer kan opvangen. Leuk voor later.
We stapten met z’n drieën ieder ons eigen kamertje in, alwaar ik als eerste van de drie weer naar buiten kwam. De eerste ronde was voor mij!
De enige kans op een zwangerschap bleek een ICSI-behandeling te zijn.
Meteen de meest rigoureuze van de twee.
Dit betekende op de wachtlijst.
Na drie maanden (waarin we weer een beetje rust kregen, want we waren even ontslagen van onderzoeken) eindelijk groen licht. We mochten met de behandeling starten!
Tijdens deze drie maanden hebben we op advies van H. een voorlichtingsavond over IVF/ICSI-behandelingen van het VU-ziekenhuis bijgewoond. Wat een belangstelling. Allemaal paren met hetzelfde probleem. Een soort ‘wij’-gevoel maakte zich van ons meester!
Een geweldige presentatie door het IVF/ICSI-team van het VU-ziekenhuis. Waarbij iedereen; van arts tot een administratief medewerker van het team, aanwezig was. Deze avond zouden ze haast verplicht moeten stellen tijdens de behandeling. Laat die behandeling maar komen!
Ondertussen de verzekering op de hoogte brengen van wat er gaat komen. Helaas zit er nu een minister (waarschijnlijk zelf met gezonde kinderen langs de ‘gewone’ manier gekregen), die het nodig heeft gevonden om in ieder geval de eerste behandeling niet meer te vergoeden via het ziekenfonds. Kijk dus goed na hoe jij of je partner verzekerd zijn!
Gelukkig voor ons was Marjon uitstekend verzekerd (toppakket). Dit kwam er op neer dat wij de eerste behandeling geheel of voor het grootste gedeelte vergoed zouden krijgen. Weer een zorg minder!
Dan het grote moment: de daadwerkelijke start van de behandeling.
Een tas vol met hormoonspuiten, pennen en tabletten bij de apotheek opgehaald.
De eerste injectie deed Marjon zelf en ging perfect! De tweede ook.
Bij de derde injectie sloeg de onzekerheid en faalangst toe. Wat nu! Marjon vraagt of ik het wil doen!
Er is haast niets erger dan degene wie je zo lief hebt pijn te moeten doen, maar we moeten door met de behandeling.
Totaal onervaren, maar Marjon mag niet merken dat ik ook zenuwachtig ben. Met de grootste pokerface die ik op dat moment kon opzetten heb ik zo snel mogelijk de injectiespuit geplaatst en rustig geïnjecteerd. Oef. Dat ging gesmeerd.
Zeker toen Marjon mij oppepte dat ik het geweldig had gedaan (en zij kan het weten want ze zit in de verzorging). Een groter compliment kon ik op dat moment niet krijgen, en heeft mij ook geholpen de rest van de injecties met een gerust hart toe te dienen.
Tussentijdse controles bij H. in de vorm van inwendige echo’s gaven ons al gauw hoop. De hormonen bleken hun werk uitstekend te doen. Al snel werden er meerdere eiblaasjes op de eierstokken zichtbaar waarin mogelijk eicellen zaten (normaal gesproken wordt er slechts één eiblaasje rijp).
Eindelijk wat positief nieuws!
Naarmate de behandeling vorderde moesten we steeds vaker voor controle echo’s naar het ziekenhuis. In de laatste week zelfs drie keer (om de twee dagen).
Aan het einde van deze week werd er door het VU-ziekenhuis een tijdstip bepaald voor de punctie. Het hele hormoongebeuren heeft overigens slechts vier weken geduurd. Neem van mij aan, het is voorbij voordat je het weet!
Opgebeld door het VU-ziekenhuis. Het tijdstip van de laatste injectie (die ervoor zorgt dat de eiblaasjes gaan rijpen) werd doorgegeven. Dit betekent dat de punctie moet plaatsvinden binnen 36 uur na deze injectie, anders ‘springen’ de eiblaasjes vanzelf open, en zijn eventuele eicellen in de baarmoeder verdwenen. Eeuwig zonde natuurlijk.
Op naar het ziekenhuis voor de punctie. Heel spannend, vooral voor Marjon. Gaat het pijn doen?
Wederom veel lotgenoten in de wachtkamer die ook voor de punctie komen.
Eerst moest ik weer mijn sperma produceren en inleveren. Vervolgens op de paarse stoeltjes plaatsnemen en wachten tot je de behandelkamer wordt ingeroepen.
Eindelijk het is zover. Marjon mag plaats nemen op een verrijdbaar bed en krijgt een tabletje (om haar suf te maken) en een injectie (verdoving) in haar bil toegediend.
De gordijnen werden dichtgeschoven, zodat wij ons samen op de punctie konden voorbereiden.
Omdat de ruimten slechts door een gordijn gescheiden waren, hoorden wij al snel meerdere stellen praten die de punctie net hadden gehad of ook aan het wachten waren. Lijkt vreemd, maar is het niet.
Laat je daardoor niet afleiden. Ga uit van jullie eigen kracht!
Het is zover! We worden de kamer ingereden waarin de punctie plaats gaat vinden. Wat worden we geweldig opgevangen en gerustgesteld!
Ik mag op een stoel naast Marjon plaatsnemen om haar op deze manier te steunen.
Met uiterste precisie en concentratie wordt de punctie uitgevoerd. Wat zijn ze kundig!
Binnen no time waren alle eiblaasjes leeggezogen.
Voordat we doorhadden wat er allemaal gebeurde, bevonden we ons alweer in de ruimte waar we voor de punctie moesten wachten. Marjon gaf aan dat de pijn bijzonder goed te verdragen was. Gelukkig maar! Want ik was toch de oorzaak dat wij hier nu zaten!
Na ongeveer 10 minuten wachten kwam de arts ons het resultaat meedelen: 6 eiblaasjes waren leeggezogen waarvan er 5 eicellen bevatten!
Geweldig! Maar ze waren er niet zeker van of dat mijn ingeleverde sperma van die ochtend genoeg goede zaadcellen bevatten om deze eicellen te bevruchten. Teleurstelling en onzekerheid!
Inderdaad, ik moest op herhaling. Heel vervelend. Na het inleveren van het tweede zaadmonster ga je met een heel vervelend gevoel terug naar huis. Zal dit monster wel genoeg goede zaadcellen bevatten of houdt hier alles op?
Onzekerheid, want twee dagen na de punctie is pas bekend of er embryo’s zijn ontwikkeld. Zal mijn zaad zo slecht zijn dat er zich niet eens embryo’s zouden ontwikkelen?
Eindelijk: na twee dagen spanning mogen we eindelijk bellen. Wat blijkt: van de vijf eicellen hadden er vier zich tot embryo’s ontwikkeld, waarvan 1 superembryo, zoals de arts het zelf omschreef. De opluchting en blijdschap was niet te omschrijven.
We mochten een dag later terugkomen voor de terugplaatsing. Op dat moment besef je dat we samen de enige juiste beslissing hebben genomen: niet bij de pakken neerzitten, maar er werk van maken. Het leven is al zo kort!
De terugplaatsing was een geheel pijnloze, maar haast mystieke ervaring.
Heel leuk om te zien dat er een (heel wat keren) vergrote foto van onze embryo op een tv te zien was. Prachtig gewoon!
Daar ga je dan weer naar huis, lopend op wolken naar de parkeerplaats!
Voor ons gevoel kon het niet meer stuk. Een gevoel waarmee we ook de gehele behandeling zijn ingegaan; er valt immers niets te verliezen.
Twee weken wachten of de embryo zich heeft ingenesteld!
Deze twee weken laten zich het best omschrijven als een rit in een achtbaan. Ups and downs in sneltreinvaart. Wat zullen we elkaar uit de put hebben getrokken. Belangrijk is geweest dat er altijd één van ons positief was, om de ander weer uit de put te halen.
Hoe meer de tijd verstreek, hoe meer hoop we kregen. Immers: Marjon had nog steeds niet haar menstruatie gehad, wat natuurlijk een heel goed teken was. Ieder toiletbezoek van Marjon was spannend, want zou het?
Het gevoel dat ze zwanger was werd met de dag sterker.
Na twee weken: de dag van de zwangerschapstest!
s’ Ochtends om 8.00 uur moesten we ochtendurine en bloed van Marjon inleveren op de poli van het ziekenhuis. Om 11.30 uur mochten wij bellen met H. voor de uitslag! Wat doe je in die tussenliggende tijd!
Zelf hadden we die ochtend geen zwangerschapstest gedaan, want, zo vonden we, dat was de goden verzoeken.
Na wat winkelen en huishouden was het dan zover. We mochten bellen.
Exact 11.30 uur zijn we gaan bellen. Eerst in gesprek, maar na enige tijd was ze daar. H. nam meteen onze spanning weg door te melden dat ze geweldig nieuws voor ons had! Zowel de uitslagen van de urine als van het bloed waren allemaal super positief.

Marjon was zwanger!

Eerst totale shock, daarna een blijdschap ver verheven boven alle andere die ik ooit heb ervaren.
Ik heb mijn belofte waar kunnen maken: samen een gezinnetje stichten. Een enorme last is er op dat moment van onze (en zeker van mijn) schouders afgevallen. Man, wat een opluchting! Daarna meteen familie en betrokken vrienden en collega’s ingelicht. Dit brengt reacties teweeg waarop we nooit hadden durven hopen. Ongelofelijk.
Vanaf die tijd leven we op een grote roze (of blauwe) wolk. We zijn nu zeven weken op weg en het verloopt allemaal heel voorspoedig.
Dus toch: er was eens… Een stel dat een ICSI-behandeling onderging! Eind goed al goed!

En het sprookje gaat door!