IVF-dagboek - Carola en Peter

Wat ging vooraf
Een jaar na ons trouwen in 1995 leek het ons, Peter (nu 35) en Carola (nu 34) wel erg leuk om een kindje te krijgen en gooiden wij de pil door het toilet.
Een spannende tijd brak aan; wanneer zou ik zwanger zijn?
Wij hadden er nooit bij stil gestaan dat het eventueel niet zou lukken.
In onze omgeving sprak hier ook nooit iemand over.
Toen ik na een aantal maanden niet ongesteld werd ben ik voor een test naar de huisarts gegaan, maar de test was negatief.
Volgens de dokter was ik er teveel mee bezig en moest het maar loslaten(Makkelijk gezegd).
Toch bleef mijn menstruatie uit en ging ik weer naar de huisarts en kreeg van hem na lang zeuren een verwijzing voor de gynaecoloog.
De afspraak was gauw gemaakt en ik werd inwendig onderzocht.
Hieruit bleek dat ik gezond was, het zaad van Peter goed was en wij werden naar huis gestuurd met de mededeling dat er een samenlevingstest zou moeten worden gedaan om te kijken of de spermacellen nog wel leefden hoog in de baarmoeder.
Dat betekende dus op commando vrijen en de volgende dag vroeg naar het ziekenhuis toe.
Ook dit bleek goed te zijn.
Na een bloedtest kwamen zij erachter dat ik geen eisprong had en kreeg ik Clomid voorgeschreven.
Hier reageerde ik nogal heftig op: veel huilbuien en vreselijke stemmingswisselingen.
Na een paar maanden was ik nog steeds niet zwanger en stelde de gynaecoloog een baarmoederfoto voor.
Je gaat steeds dieper in de molen, dus hup dat ook maar.
Na een vreselijk pijnlijke behandeling kreeg ik te horen dat het er goed uitzag.
Je had nu de kans om zwanger te raken (de kans schijnt groter te zijn na doorspuiten van je eileiders).
Dit bleek bij ons niet het geval en dus werd er voorgesteld om een kijkoperatie te doen.
Ook dit pakte wij maar weer aan omdat je kinderwens steeds groter wordt.
Tijdens deze operatie bleek dat één eileider vernauwd en één eileider verkleefd was.
Zij hebben geprobeerd om dit te verhelpen en nu maar weer afwachten.
Ook dit mocht niet baten dus werd er een buikoperatie voorgesteld.
Dit zou je kans misschien weer vergroten, dus laat je dit ook doen.
Uiteindelijk ben je bereid om van alles te doen om zwanger te raken, terwijl je van te voren denkt ‘ik ga die medische molen niet in, dan maar geen kind’.
Maar het verlangen wordt zo groot.
Als laatste werd ons IVF aangeboden en dit hebben wij met beide handen aangegrepen.
Zo kwamen wij bij Hanneke terecht.

IVF

Dinsdag 9 oktober 2001
Voor de eerste keer naar Hanneke toe voor een informatiegesprek over de gang van zaken.
Ze was heel aardig en legde ons herhaaldelijk uit hoe de procedure van het spuiten gaat.
Ik moest voor de eerste keer oefenen hoe ik zo meteen moet spuiten.
In de eerste instantie durfde ik niet en was het doodeng. Toen Hanneke mij hielp lukte het, het deed ontzettend zeer toen de vloeistof erin gespoten werd. Daarna bloed geprikt op aids.

Woensdag 24 oktober 2001
Voor een uitgangsecho geweest bij dr. Renckens. Het zag er niet goed uit.
Er zitten twee cysten, elk aan één kant. Volgende maand afwachten of de cysten weg zijn.

Dinsdag 20 november 2001
Weer voor een uitgangsecho geweest. De cyste was aan één kant weg en aan de andere kant zit deze er nog. Hanneke wil eerst met dr. Renckens bespreken of wij mogen starten.
Dus vooralsnog niet.

Woensdag 21 november 2001
’s Morgens mocht Peter bellen met Hanneke over de uitslag. Uiteindelijk toch het startschot gekregen omdat één cyste weg is. Nu eerst de menstruatie afwachten.

Donderdag 22 november 2001
Ongesteld geworden dus morgen beginnen met spuiten.

Vrijdag 23 november 2001
Vanochtend de eerste keer spuiten. Ik vond het verschrikkelijk eng en het duurde dan ook ongeveer een half uur voordat het lukte om mezelf te prikken. De tranen liepen over mijn wangen en had trillende handen. Ondanks de spanning ook weer erom gelachen.
Vandaag gelukkig maar één spuit in de ochtend alleen.

Zaterdag 24 november 2001

Vandaag voor de eerste keer 2 tweespuiten (’s morgens en ’s avonds). ’s Morgens zonder treuzelen de spuit gezet. Hoe langer je wacht, hoe enger het wordt! Wij keken er wel van op (ik ben niet zo’n held).

Donderdag 29 november 2001
Voor de eerste keer voor een echo geweest. Je kon nog niet veel zien. Het spuiten gaat goed, ik ben wel ontzettend moe, maar nog niet emotioneel zoals ik wel had verwacht.

Maandag 3 december 2001
Weer voor een echo geweest. Hopelijk zien wij nu wel of de eiblaasjes zijn gegroeid.
Het gaat heel langzaam en de eiblaasjes zijn erg klein. Hanneke heeft dr. Renckens erbij geroepen voor een second opinion. Hij vond ze ook nog erg klein en wij moeten er rekening mee houden dat deze poging alsnog wordt afgeblazen als ze vrijdag niet groot genoeg zijn.
Vrijdag weer terug komen voor een echo. Ik ga halve dagen werken in de hoop dat de eitjes sneller groeien door voldoende rust te nemen.

Vrijdag 7 december 2001
Weer voor een echo geweest. De eiblaasjes zijn nog steeds veels te klein, maar zijn wel gegroeid (1.1.cm). We gaan dus nog even door( gelukkig). Maandag weer terug komen om te kijken of de eiblaasjes weer gegroeid zijn. Ik begin nu wel emotioneler te worden omdat je constant een knop moet omdraaien (wel of niet doorgaan) en ben ontzettend moe.

Maandag 10 december 2001
Weer voor een echo geweest. De eiblaasjes zijn weer gegroeid, langzaam, maar gestaag (1.4 cm). Hanneke wil weer met dr. Renckens overleggen of wij willen doorgaan. Weer spannend dus. Begin nu sneller te janken om dingen. Om 11.15 uur mag ik bellen.
Gelukkig mogen wij doorgaan van dr. Renckens, het gaat langzaam, maar ze groeien.
Eigenlijk had ik de punctie al moeten hebben (qua tijdsbestek). Woensdag maar weer voor een echo.

Woensdag 12 december 2001
Vanmorgen om 8.45 uur voor een echo geweest. De eiblaasjes groeien nu goed en sommigen zijn al 2 cm. Hanneke heeft gevraagd of ik het VU-ziekenhuis wil bellen voor een registratienummer. Ik heb dit gedaan, maar wij moeten dit persoonlijk doen aan de balie, dus Peter neemt vrijdagmiddag vrij zodat wij ook weten waar wij moeten zijn voor de punctie.
Vrijdagochtend weer voor een echo om 9.15 uur. Eindelijk gaat het goed.

Vrijdag 14 december 2001
De echo was goed; de eiblaasjes waren weer gegroeid. Hanneke vindt het tijd voor een afspraak voor de punctie. Vanmiddag worden wij door het VU-ziekenhuis hierover gebeld hoe laat en wanneer het gaat worden. Spanning begint nu te komen. Eerst moeten wij nog een registratienummer ophalen in het VU-ziekenhuis, misschien kan dit tegelijkertijd.
De weg naar het VU-ziekenhuis was makkelijk te vinden alleen het IVF-centrum lag erg verscholen. Het centrum is een oud gebouw en niet wat wij ervan verwacht hadden.
De mevrouw die ons hielp aan het registratienummer was erg aardig, maar waar wij aan vroegen of zij iets kon melden over de tijd, reageerde ze nogal geïrriteerd.
Hanneke had gezegd dat zij het misschien al wisten, maar niet dus. Wij gingen allebei met een onvoldaan gevoel naar huis. Een beetje aardigheid en begrip van het VU personeel was bij haar ver te zoeken. Nu maar wachten op de telefoon, er kan gebeld worden tussen 15.30 en 16.30 uur. Je zal zien dat de telefoon pas over 16.30 uur gaat. Inmiddels zit er een dikke knoop in mijn maag en het janken staat mij/ons nader dan het lachen. Precies om 15.30 uur gaat de telefoon. Het is een medewerkster van het VU-ziekenhuis. Zij meldt Peter dat het maandag wordt en dat wij zaterdag 15 december tussen 14.00 en 16.00 uur gebeld worden voor de exacte tijd van de punctie en de laatste spuit. Peter was na het gesprek erg opgelucht doordat de medewerkster erg aardig was en ons veel succes wenste.
Daarna weer een beter gevoel gekregen voor het IVF-centrum. Nu morgen maar weer afwachten…

Zaterdag 15 december 2001
Een spannende middag. We zullen nu te horen krijgen tussen 14.00 en 16.00 uur hoe laat we in het VU-ziekenhuis moeten zijn. Om 13.50 uur het mobieltje gaat over bij Peter en hij krijgt de informatie dat ik de spuit om 22.30 uur moet zetten. Peter moet zich op maandagochtend om 09.30 uur bij de rode balie melden en ik moet om 10.00 uur bij het eerste zithoekje zitten: dat is de paarse zithoek. Het was weer een fijn gesprek met de medewerkster van het IVF-centrum. Weer een goed gevoel. Peter gaat de spuit om 22.20 uur klaarmaken, want om 22.30 uur mag ik hem zetten. Het is wel een grote spuit, maar daar draai ik mijn hand al niet meer voor om.

Zondag 16 december 2001
Vanochtend zijn we voor de ontspanning naar Harskamp geweest. Ik voel me goed, wel moe en koud. Peter is er wat meer mee bezig.

Maandag 17 december 2001
Om 05.30 uur gaat de wekker. We hebben beide redelijk geslapen. Om 06.30 uur zijn we gegaan. Door de files zijn we op tijd vertrokken.We waren er om 08.30 uur. Peter ging zich melden bij de rode balie. Hij mocht meteen naar een kamer om zijn deel te doen. Het was wel moeilijk i.v.m. de spanning maar gelukt. We werden om 10.00 uur geroepen en Carola kreeg een pilletje en een spuit, dit was voor de verdoving. Na een uur werden we gehaald en moest Carola in de beugels. Aan de rechterkant ging het aanprikken goed, Peter telde mee en er waren 7 grote en diverse kleine eiblaasjes. De linkerkant was veel moeilijker want daar zat de verkleving, daar waren ze niet van op de hoogte dus de verdoving was te licht
Uiteindelijk lukte het niet echt goed dus werd er een derde persoon bijgehaald die moest op Carola’s buik drukken om de eierstok in de goede positie te krijgen en dat lukte. Ik werd in een hoekje gedrukt zodat ik niet in de weg stond. Veel pijn, maar de uitslag mocht er wezen: Negen mooie en goede eitjes en Peter vijf miljoen goede zaadjes. Na een periode rust mochten wij vertrekken. Best wel blij vanwege het resultaat. We kregen van de arts nog even uitleg over de pillen en dat wij woensdag tussen 9.30-10.00 uur moeten bellen of de bevruchting geslaagd is. Als het goed is krijgen we dan ook te horen wanneer de terugplaatsing is; op woensdag of donderdag. Toen we bij de auto kwamen hadden wij een boete van 90 gulden (voor elk eitje een tientje!). Toen we s’middags thuis kwamen, hebben wij lekker gegeten en geslapen.

Woensdag 19 december 2001
Vandaag mochten we bellen over de uitslag, of de eitjes bevrucht zijn en als dat zo is wanneer dat gebeurd. We zijn al zenuwachtiger naarmate de klok naar 09.30 uur nadert.
Eindelijk was het 09.30 uur: meteen gebeld voor de uitslag, in gesprek, de zenuwen lopen hoog op. Eindelijk contact, het was een heel kort gesprek, maar morgen om 13.15 uur mogen wij komen voor terugplaatsing. Heel spannend! Weer een stapje verder.
Carola heeft de tranen in haar ogen staan. Ik moet bekennen: de emmer loopt bij mij ook zowat over en ik tril behoorlijk. O, wat zijn we blij. We hebben meteen naar het ziekenhuis in Hoorn gebeld om een afspraak te maken voor een bloedonderzoek en urinetest. Dit mag op 2 januari om 08.00 uur. Om 11.30 mogen wij dan de assistent van dr. Renckens bellen over de uitslag.

Donderdag 20 december 2001
Vannacht zijn we om 03.30 uur wakker geworden, omdat Carola alsmaar het gevoel heeft dat ze moet plassen. Het begin van een blaasontsteking? Carola is beneden op de bank gaan slapen, hoewel Peter hier totaal niet mee eens was; hij vond het niet erg om wakker gehouden te worden, we moeten hier samen doorheen. ‘s Morgens ging het weer wat beter.
Om 11.15 uur gingen we naar het ziekenhuis voor de terugplaatsing.
Er waren vier goed bevruchte eitjes. Daar hebben ze de twee beste van genomen en terug geplaatst. We mochten via het beeldscherm meekijken hoe ze eruit zagen en opgezogen werden in het rietje. De één was 8-cellig en de ander 7-cellig. Doordat de baarmoeder van Carola achterover gekanteld is moest er een andere eendenbek gebruikt worden, dit was niet echt een prettig gevoel. Na twintig minuten rust mochten we naar huis. We waren allebei blij. ‘s Middags kreeg Carola meer last van haar blaas. ‘s Avonds om 18.30 uur heb ik de dokter gebeld en overlegd. Ik moest een plasje meenemen naar Hoorn. Gelukkig was de uitslag op dat moment dat ze geen blaasontsteking had. Ik was opgelucht en meteen Carola gebeld en haar op de hoogte gesteld van de uitslag. Maar ja, even goed had ze dat rotgevoel, maar veel drinken en hopen dat het morgen beter gaat. Volgens de dokter kwam het hoogst waarschijnlijk door de punctie. De blaas ligt namelijk vlakbij de eierstokken.

Zondag 23 december 2001
’s Morgens bij papa en mama koffie gedronken. Het was hun trouwdag. ’s Avonds begint Carola’s buik steeds meer te rommelen: het lijkt wel of ze moet menstrueren. Carola begint een beetje angstig te worden, maar besluit Peter niets te zeggen om hem niet ongerust te maken.

Maandag 24 december 2001
’s Avonds begint Carola’s buik weer te rommelen en ze ziet het even niet meer zitten.
Tranen met tuiten worden er gehuild en maar afwachten hoe dit afloopt. Mama belt nog even op hoe het gaat en die krijgt ook een tranendal over haar heen. Na het gesprek worden we weer iets rustiger en besluiten maar af te wachten, meer kunnen wij toch niet doen.

Dinsdag 25 december 2001
Eerste kerstdag. Gezellig gezeten bij Klaas en Corrie en gelukkig geen last meer van mijn buik, wel snipverkouden. Mijn weerstand is zeker afgenomen door stress en de medicijnen.

Woensdag 26 december 2001
Tweede kerstdag. Papa, mama en Miriam komen bij ons fonduen en gourmetten.
Het was erg gezellig en gelukkig weer geen last van mijn buik gehad. Kwam waarschijnlijk door de stress en je beeldt je nu ook van alles in.

Donderdag 27 december 2001
Carola heeft weer de hele dag last van haar buik. Heel vervelend en je wordt er erg onzeker van, slaagt deze poging wel of niet? Later samen een goed gesprek gehad.
Peter ziet op het moment de zaken nuchterder dan Carola. Maar het is waar wat ze zeggen over deze tijd: het wachten maakt het erg zwaar.

Vrijdag 28 december 2001
Vandaag ging het alweer een stuk beter. Carola heeft geen last meer van haar buik.

Zaterdag 29 december 2001
Vandaag ging het goed. Carola heeft afleiding want Peter is thuis.

Zondag 30 december 2001
Een rustige dag, hoewel Carola wel van alles voelt in haar buik.

Maandag 31 december 2001
Peter moest nog werken. De dag duurde lang, ik voelde van alles in mijn buik.
Vanavond zijn we met zijn tweetjes thuis. Allebei zijn we erg moe, toch uit weten te zingen tot 00.30 uur.

Dinsdag 1 januari 2002
Vandaag iedereen gelukkig nieuwjaar gewenst. Zal het voor ons ook een gelukkig nieuwjaar worden? De Buik van Carola rommelt nog heel erg. Morgen weten we meer.

Woensdag 2 januari 2002
Vannacht slecht geslapen. Om 08.15 uur naar het ziekenhuis gereden om de urine te laten testen en een bloedonderzoek te doen. Nu maar afwachten wat het resultaat is.
De tijd ging maar niet om, we werden steeds zenuwachtiger en misselijk van de spanning.
Eindelijk is het 11.30 uur: we mogen bellen. We kregen eerst de receptioniste. Na lang wachten eindelijk dr.Renckens aan de lijn. De uitslag was positief, de hormoonspiegel was heel goed en mooi. We waren allebei heel blij en hebben meteen iedereen gebeld over de uitslag. Carola moet nog één week Progestan nemen. En we moeten 21 januari naar het ziekenhuis voor een echo.

HOERA, WE ZIJN ZWANGER !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Vrijdag 29 augustus 2003
Aangezien de regering erover denkt om de IVF-behandeling uit het ziekenfondspakket te halen willen wij alvast op de wachtlijst komen te staan. Wij hopen dat wij dan de rekening van 2500 euro niet zelf hoeven te betalen. Dr. Renckens stond ons te woord en vertelde dat de wachtlijst 3 à 4 maanden is. Afwachten dus maar. Wij hebben een dubbel gevoel; eigenlijk wilden wij nog even wachten met een tweede kindje, maar voor ons gevoel worden wij nu gedwongen door de maatregelen van de regering om eerder de stap te nemen.
Anderzijds is het zo gezellig met Mark erbij, dat wij nog wel zo’n leuk kindje willen.

December 2003
Hanneke belt ons op om te vragen of wij nog interesse hebben in de IVF-behandeling,. aangezien wij de kosten toch zelf moeten betalen. Wij hebben inmiddels besloten als wij het zelf moeten betalen om het toch te doen. Gelukkig kon Hanneke ons vertellen dat als wij de medicijnen nu al bestellen dat wij deze kosten niet zouden hebben. Dit scheelt toch al gauw 900 euro. Hanneke zou de recepten uitschrijven zodat wij ze kunnen bestellen bij de apotheek. In de loop van de week kan ik ze halen en ik ga met twee tassen vol weer naar huis. Bij de aanblik van de spuiten krijg ik het eventjes weer benauwd; wil ik dit wel?
Nu maar wachten tot Hanneke belt wanneer wij mogen starten.

Woensdag 14 januari 2004
Als ons zoontje Mark en ik terugkomen van kraamvisite van Miranda (collega), staat Hanneke op het antwoordapparaat of ik wil terugbellen tussen 11.30 -12.30 uur.
Het is net 12.35 uur dus probeer ik haar nog te bereiken, maar helaas neemt zij de telefoon niet meer op. Morgen nog maar een keer proberen.

Donderdag 15 januari 2004
Ik heb vannacht slecht geslapen omdat je weet dat je nu snel aan de beurt bent.
Met pijn in mijn hoofd word ik wakker. De tijd kruipt voorbij en eindelijk is het 11.30 uur en kan ik Hanneke bellen. Eerst word er niet opgenomen, maar na nog een keer proberen, krijg ik Hanneke aan de telefoon. Zij vertelt dat wij aan de beurt zijn en vraagt wanneer mijn menstruatie gaat plaatsvinden. Aangezien dat volgende week vrijdag 23 januari zal zijn moet ik donderdag 22 januari bij haar komen voor een vooronderzoek (echo en bloedprikken).
Als dit goed is starten wij direct. Hanneke vraagt nog of het nu niet te snel gaat. Wij mogen nog een maand wachten als wij dit willen. Nee hoor... Nu is de kogel toch door de kerk, direct maar starten als het kan. Ik bel direct Peter op en vertel het verhaal. Nu wordt het echt en grijpt de spanning mij naar de keel… Ik heb zin om een potje te gaan janken hoe graag ik ook een tweede kindje wil. Ik ben blij dat Peter om 17.45 uur thuiskomt zodat wij er nog rustig over kunnen praten. Mark hobbelt overal gewoon tussendoor en heeft niets in de gaten.

Vrijdag 16 januari 2004
Vannacht weer aldoor gedroomd over de IVF en wordt weer wakker met pijn in mijn hoofd.
Mark is ook mopperig en ik ben blij dat hij om 8.30 uur aangeeft dat hij nog even naar bed wil. Zelf ga ik ook nog even en val al snel in slaap.
Na een uur worden wij wakker en is gelukkig de hoofdpijn weg, maar voel mij nog wel erg gespannen. Mark voelt dit goed aan en huilt om niets… Gezellig hoor.
Ik merk dat ik chagrijnig begin te worden en moet mij inhouden om het niet op Mark af te reageren. Dit mag niet gebeuren.

Donderdag 22 januari 2004
Peter moet al vroeg voor zijn werk weg. Mark wordt ook al vroeg huilend wakker.
Ik besluit hem nog even mee te nemen naar ons bed, maar hier wordt hij alleen maar driftig van. Ik merk dat ik weinig geduld heb doordat ik slecht heb geslapen van de spanning. Samen gaan wij naar beneden waar Mark blijft jammeren en mopperen. Hij voelt duidelijk aan dat ik gespannen ben. Om even voor negenen ben ik het meer dan zat, tranen zitten bij mij nu inmiddels ook hoog. Ik ben blij dat ik Mark bij opa en oma Wouda kan afleveren voordat ik naar het ziekenhuis moet. Bij opa en oma is Mark weer de vrolijkheid zelve.
In het ziekenhuis word ik pas tegen 10.30 uur geholpen terwijl ik om 10.00 uur een afspraak had. Ik begin steeds zenuwachtiger te worden. Als Hanneke mij roept is in een keer de nervositeit verdwenen. De uitgangsecho is goed ondanks toch weer een cyste aan de rechterkant. Daarna bloedprikken en naar huis. Tegen 12.00 uur ben ik bij opa en oma om Mark op te halen. Hij had het reuze naar zijn zin gehad en was ook weer vrolijk.
De vrolijkheid duurde echter tot onze achterdeur, toen begon hij weer te mopperen.
Na een broodje eten ging Mark lekker naar bed en ik ging even op de bank slapen.
Ik sliep zo diep dat ik weer met pijn in mijn hoofd wakker werd.
Mark werd weer huilend en mopperig wakker. De rest van de middag was dan ook niet echt gezellig en ik was blij dat Peter thuiskwam.

Vrijdag 23 januari 2004
Vannacht ongesteld geworden. Om 11.30 uur heb ik Hanneke gebeld om te vertellen dat mijn menstruatie is gekomen. Wij maken een afspraak voor maandag 2 februari om een echo te maken om te kijken of de eiblaasjes al goed groeien. Zaterdagochtend moet ik beginnen met de eerste spuit. De spanning was vandaag verdwenen en dus een gezellige dag gehad met Mark.

Zaterdag 24 januari 2004
Gisteravond om 20.30 uur op de bank in slaap gevallen. Alle spanning is er nu uit dus kan ik weer ‘rustig’ slapen. Vanmorgen de eerste spuit gezet. Ik was wel een beetje zenuwachtig.
Maar ik zei tegen mezelf: niet teuten, de vorige keer ging het ook goed en vond ik het ook niet erg… Dus hup. Het ging nu ook weer goed en wist direct weer hoe het voelde.
Vanaf morgen moet ik ’s morgens en ’s avonds spuiten.

Zondag 25 januari 2004
Gisteravond zijn wij om 20.45 uur naar bed gegaan: we zijn allebei bekaf!
Vanmorgen werden wij pas om 6.45 uur wakker. Vanaf vandaag twee keer spuiten.
’s Morgens is voor de eisprong tegen te houden en ’s avonds om zoveel mogelijk eitjes te laten rijpen. De avondspuit is wel groot/veel, even wennen weer. Ik merk voor de rest nog niet veel aan mijzelf.

Maandag 2 februari 2004
Vanmorgen bij Hanneke geweest voor een echo om te controleren hoe de eiblaasjes zijn gegroeid. Er waren aan elke kant zes eiblaasjes van 1 cm. Ze groeien dus ontzettend goed. Mijn buik begint wel gevoelig te worden maar dat is logisch door alle spuiten en het groeien van de eiblaasjes. Ook begin ik nu moe te worden, ook dit is logisch. Er gebeurd nogal wat in je lichaam. Woensdag 4 februari moet ik weer voor een echo om te kijken of de eiblaasjes weer gegroeid zijn. Ik mis het wel dat Peter niet mee is op controle, even napraten is altijd fijn! Maar ja, het is even niet anders.

Woensdag 4 februari 2004
Om 8.45 uur moesten wij weer naar Hanneke toe. Mark was dit keer met mij mee en keek zijn ogen uit. Gelukkig groeien de eiblaasjes heel goed; inmiddels zijn er weer meer bij gekomen en zijn er al verschillende 1.5 cm. Voor de punctie moeten de blaasjes tussen de 1.8 - 2.0 cm zijn. Vrijdag 6 februari moet ik weer terugkomen voor een echo en dan kijken wij wanneer de punctie kan plaatsvinden. Het bloed van Peter was even zoek, maar gelukkig was dit tussen de middag weer teruggevonden. Het maakte mij wel onzeker en emotioneel omdat anders de punctie niet kan plaatsvinden. Peter voelde dit goed aan en kwam heel lief met een bosje bloemen thuis. Mijn buik begint steeds gevoeliger te worden en het voelt erg vol aan. Erg vervelend dus, ik hoop dat de punctie snel zal gebeuren.

Vrijdag 6 februari 2004
Vannacht verschrikkelijk slecht geslapen; continue ging de punctie aan mij voorbij.
Ik kan mij ineens weer dingen herinneren en voor mij halen die ik ‘vergeten’ was.
Vanmorgen moest ik weer naar Hanneke voor een echo. Dit was een behoorlijke teleurstelling. Er zijn wel nieuwe eitjes bijgekomen, maar de eitjes zijn niet genoeg gegroeid. Ik dacht dat Hanneke woensdag zei dat ze 1.5 cm waren, maar dit bleek niet het geval. Eén eitje is 1.6 cm en de anderen rond de 1 en 1.3 cm. Ze gaf mij direct een nieuw recept mee voor de avondspuit. Doordat ik langer moet spuiten dan verwacht heb ik niet genoeg. ’s Middags direct de Gonal-F gehaald en kreeg er een fijne rekening bij van 497,02 euro.
Maandag 9 februari moet ik weer terugkomen voor een echo om te kijken of de eitjes zijn gegroeid. Ze heeft alvast bij het VU-ziekenhuis een punctieafspraak gemaakt voor vrijdag 13 februari. Wordt vrijdag de 13de weer een geluksdag voor ons?Mark vindt het spuiten reuze interessant en prikt zijn vinger in mijn navel. Met grote ogen bekijkt hij (van een afstand) wat ik doe.

Zaterdag 7 februari 2004
Vannacht slecht geslapen; de rekening van bijna 500 euro zit mij flink dwars.
Eerst de auto die stuk is, een nieuwe wasmachine en nu weer een dikke rekening van de medicijnen. Echt balen! Ik ben hierdoor ook weer een stuk emotioneler geworden en huil om (bijna) niets.

Maandag 9 februari 2004
Vanmorgen om 9.50 uur naar dr. Zweers want Hanneke is op vakantie. Gelukkig waren er al een stuk of vier aan de ene kant en een stuk of zes aan de andere kant van rond de 2 cm. De assistente nam contact op met het VU-ziekenhuis en deze zouden mij in de loop van de dag bellen. Om 16.00 uur ben ik gestopt met werken zodat ik de Gonal-F terug kon brengen naar de apotheek. Ik heb deze niet meer nodig. Helaas kon de assistente mij niet helpen: ze mogen eigenlijk geen medicijnen terugnemen. Morgen moeten wij bellen naar de apotheker zelf. Nu maar hopen dat hij wel akkoord gaat, het gaat hier wel om bijna 500 euro. Ik kan wel janken en ben bekaf: ik slaap al nachten heel slecht. Thuis aangekomen heeft het VU-ziekenhuis inderdaad gebeld met de mededeling dat ik vandaag nog gewoon moet spuiten en dat zij morgen terugbellen voor de rest van de informatie. Zij spreken echter liever niet in voor de rest van de informatie dus probeer ik ze nog te bereiken met Peter’s 06 nummer. Helaas krijg ik een bandje.’s Avonds hebben wij toch het spoednummer nog gebeld omdat het voor ons onduidelijk is of ik morgenochtend evengoed mijn spuit moet zetten (vorige keer moest dit wel!) De verloskundige heeft even overlegd met de gynaecoloog en die zei dat het niet hoefde, maar dat het IVF-personeel er morgen om 8.00 uur is, zodat wij hun nog even kunnen vragen. Beetje onduidelijk allemaal, morgen maar direct bellen.

Dinsdag 10 februari 2004
Peter heeft vanmorgen naar het VU-ziekenhuis gebeld en zij bellen hem rond 15.00 uur terug over hoe laat en wanneer de punctie zal plaatsvinden. Om 10.30 uur belde ik Peter op of hij de apotheker al had gebeld en gelukkig mogen wij de medicijnen terugbrengen en hoeven wij geen 500 euro te betalen. Wat een opluchting en valt een blok beton van mijn schouders. Nu maar het telefoontje van het VU afwachten. Ik merk dat ik er niet bij ben met mijn gedachten op het werk. Gelukkig belt Peter even over tweeën op dat ik vanavond om 21.30 uur de laatste spuit (Pregnyl) moet zetten en dat de punctie donderdagochtend om 9.00 uur zal plaatsvinden. Wij moeten ons al om 8.30 uur melden voor Peter’s aandeel. ‘s Avonds knappen wij allebei af door alle spanning en redden wij het net om wakker te blijven tot 21.30 uur. Het is weer een reuze grote spuit, maar het lukt. Vlak daarna vallen wij allebei bekaf in slaap.

Woensdag 11 februari 2004
Een lekkere, ontspannen dag gehad. ’s Avonds Mark naar opa en oma gebracht omdat wij morgen om 6.00 uur moeten vertrekken. Wel vreemd om samen thuis te komen zonder Mark. Ik ben nog niet echt zenuwachtig.

Donderdag 12 februari 2004
Vannacht goed geslapen tot 5.15 uur. 5.30 gaan we uit bed en gaan we douchen.
Omdat ik nuchter moet zijn drink ik alleen een kopje thee(ik krijg trouwens toch niets door mijn keel!). Onderweg is het vrij rustig op de weg en om 7.15 zijn we al bij het VU-ziekenhuis. De deur is nog op slot, maar wordt al gauw open gemaakt voor ons. Op een tafel liggen twee boeken met geboortekaartjes en deze bekijken wij. De tijd gaat hierdoor heel snel tot even voor 8.30 uur. Dan is het tijd voor Peter’s gedeelte. Het is vervelend, maar het lukt. Als de eerste binnen wordt geroepen begin ik kriebels in mijn buik te krijgen.
Het duurt dan ook lang voordat ik naar binnen mag (9.00 uur). De verpleegster die ons naar binnen roept zegt nog in een grapje: Er is nu geen weg meer terug! Ik wordt naar een kamertje geleid waar ik mijn kleren uit moet trekken en een ziekenhuisschort aan moet trekken. Daarna loop ik naar het ziekenhuisbedje waar Peter al op mij wacht. De verpleegster geeft mij een kalmeringspilletje en een verdovingsspuit. De spuit doet behoorlijk zeer. Na een tijdje merk ik dat ik suf begin te worden en vlak daarna word ik naar de punctieruimte gereden. De verpleegster en de arts zijn erg lief voor ons en stellen ons goed op ons gemak. Er is een derde persoon bijgekomen vanwege de vorige punctie, maar dat is niet nodig: de eiblaasjes liggen prachtig, zodat er niet op mijn buik hoeft worden gedrukt.
Ze vragen of wij over Mark willen vertellen terwijl de eiblaasjes leeggezogen worden.
Het doet een stuk minder zeer dan de vorige keer en vol trots vertellen we over ons wondertje. Voor wij er erg in hebben, zijn de eiblaasjes leeg en wordt ik weer teruggereden naar het kamertje. Het viel 100 procent mee en het was al achter de rug! Na een tijdje rusten kregen wij de uitslag: 15 mooie eitjes en 15 miljoen zaadjes. Een prachtig resultaat!
Wij krijgen nog wat instructies mee over wanneer wij mogen bellen of de eitjes zijn bevrucht en wanneer wij starten met de Progestan pilletjes. Na nog even rusten begon ik het benauwd te krijgen en willen wij naar huis. Bij het omhoog komen word ik echter duizelig en ga ik nog even liggen. Een paar minuten daarna gaat het iets beter en lopen wij rustig naar buiten.
Eenmaal in de buitenlucht gaat het een stuk beter en lopen wij voorzichtig naar de auto.
Mijn buik doet nog niet echt zeer want de verdoving werkt nog en ben ook nog een beetje suf
In Hoorn bij de McDonalds halen wij een Big Mac die wij ons heerlijk laten smaken.
Om 11.30 uur zijn we thuis en kruipen na een paar telefoontjes heerlijk voldaan in bed.
Dit hebben wij ook weer gehad. Wij slapen al gauw in en als ik wakker wordt doet mijn buik steeds meer zeer. Rustig aandoen dus vandaag. Om 15.00 uur halen wij Mark weer op die ons eigenlijk niet heeft gemist; het was veel te gezellig bij opa en oma, lekker stoeien en gek doen. Om 21.00 uur gaan wij naar bed en slapen direct in.

Vrijdag 13 februari 2004
Mark gaat vanochtend nog even naar opa en oma omdat ik nog rustig aan moet doen.
Mijn buik doet nog steeds een beetje zeer en heeft een drukkend gevoel. Rustig aandoen dus.

Zaterdag 14 februari 2004
Om 9.30 uur mogen we bellen of de eitjes zijn bevrucht. Peter krijgt de lijn eerst in gesprek maar algauw heeft hij het VU-ziekenhuis te pakken. Ze vertelt dat wij morgen om 13.30 uur, moeten terugkomen voor de terugplaatsing. Jammer genoeg weten wij nog niet hoeveel er bevrucht zijn.

Zondag 15 februari 2004
Om 11.30 brengen wij Mark naar opa en oma zodat wij op tijd naar Amsterdam kunnen.
Het is rustig op de weg dus om 13.00 uur zijn wij bij het VU-ziekenhuis. Peter meldt ons bij de receptie en dan moeten wij wachten tot 13.30 uur. Als wij worden gehaald door dezelfde verpleegster als donderdag, geeft dit een vertrouwd gevoel. Ik mag mijn blouse aanhouden en op het bedje gaan liggen. Ongeveer 10 minuten later word ik in het bedje naar de IVF-ruimte gereden. Daar vertelt de arts dat er 7 van de 15 bevrucht zijn. Er worden twee embryo’s teruggeplaatst van 8 cellen. Waarschijnlijk worden de ander vijf ingevroren als zij morgen er nog goed uitzien.Hier krijgen wij dan schriftelijk bericht van. Zij brengt eerst een eendenbek in en vraagt dan aan de verpleegster de embryo’s te halen. Op een scherm krijgen wij de embryo’s te zien. Het is een prachtig gezicht: zo mooi als de deling is verlopen. Er wordt tot wel 4 à 5 keer gevraagd wat mijn geboortedatum is. Dit kan niet verkeerd gaan.(dit was mijn angst de vorige keer met Mark dat ik de verkeerde embryo krijg teruggeplaatst) Iemand van het laboratorium komt met de embryo’s en controleert later of het slangetje ook echt leeg is. Ik voel er niets van en wordt weer teruggereden naar het kamertje. Daar moet ik tien minuten blijven liggen, maar voor de zekerheid (slaat nergens op) blijf ik een kwartier liggen. Daarna gaan wij lopend naar de auto en terug naar opa en oma.

Maandag 16 februari 2004
’s Morgens Hanneke gebeld dat er twee bevruchte eitjes zijn teruggeplaatst en wanneer ik de zwangerschapstest moet doen. Ze vertelt mij dat ik vrijdag 27 februari ’s morgens om 8.00 uur bloed moet laten prikken en urine moet inleveren en dat ik haar dan om 11.30 uur moet bellen voor de uitslag. Spannend hoor, nu maar afwachten. Ik voel deze dag veel ‘menstruatieachtige’ rommeltjes in mijn buik en probeer hier niet teveel aandacht aan te besteden. Best moeilijk. Ik heb vandaag een dag time-out genomen want ik had vannacht weer slecht geslapen en daardoor bekaf. Mijn collega’s vonden het heel begrijpelijk en ik moest vooral genieten van vandaag. Dat heb ik dus ook gedaan.

Woensdag 18 februari 2004
Bij de post zat vandaag een brief van het VU-ziekenhuis dat de vijf embryo’s ingevroren zijn.
Maandag zouden zij bekijken of ze van goede kwaliteit waren om ingevroren te worden en dat is dus het geval. Een vreemd idee dat er embryo’s van ons in de vriezer liggen die ooit misschien kindjes kunnen worden. Vandaag geen last van mijn buik gehad en door Mark heb je toch lekker afleiding.

Vrijdag 20 februari 2004
Vanmorgen werd ik met hoofdpijn en pijn in mijn rug wakker. Ook zeurt mijn buik erg. Zal ik dan vandaag ongesteld worden? Ik ga veel vaker dan anders naar de wc om te controleren of alles nog goed is. Spannend allemaal hoor. Ik ben blij dat Peter morgen en overmorgen thuis is; dan heb je toch weer extra afleiding.

Zaterdag 21 februari 2004
Vanmorgen weer niets aan de hand: de buikpijn is verdwenen en ook mijn rug doet niet meer zeer. Mijn borsten worden met de dag gevoeliger; komt dit door een zwangerschap of menstruatie? Ik word hier wel onzeker van.

Zondag 22 februari 2004
Gisteravond nog een paar keer krampen gehad, maar nog niets aan de hand.
Ik had gedacht dat het deze keer minder beladen zou zijn dan de eerste keer, maar niets is minder waar. Je wilt een tweede kind en wel deze poging!

Maandag 23 februari 2004
Vandaag gelukkig moeten werken, een beetje afleiding. Ik heb vreselijke hoofdpijn, echt menstruatiehoofdpijn naar mijn idee. Peter zegt dat het ook van de spanning kan zijn en daar kan hij ook gelijk in hebben.

Dinsdag 24 februari 2004
Vanmorgen een klein vezeltje bloed verloren. Ik ben er van overtuigd dat het van de menstruatie komt, maar andere mensen zeggen dat het ook innestelingsbloeding kan zijn.
Het huilen staat mij nader dan het lachen, ik ben vreselijk onzeker, moet ik ongesteld worden, laat het dan maar gebeuren ook. De rest van de middag weer geen bloed gezien tot ’s avonds onder de douche, weer een klein vezeltje verloren. Peter heeft mij weer een beetje moed ingesproken, maar ik ben niet helemaal overtuigd.

Woensdag 25 februari 2004
Vanmorgen weer een beetje bloederig slijm verloren. ’s Middags weer niets aan de hand.
Wat is dit toch een verschrikkelijke tijd.

Donderdag 26 februari 2004
Vandaag weer niets aan de hand. Ik heb goed geslapen en heb geen buikpijn meer.
Wel zal ik blij zijn als ik de uitslag morgen weet; je hebt nu aldoor hoop en dan wordt het weer de kop ingedrukt. Is de uitslag negatief dan kunnen we uithuilen en weer verder gaan.

Vrijdag 27 februari 2004
Vanmorgen om 8.00 uur bloed laten prikken en urine ingeleverd. Nu maar wachten tot 11.30 uur. Wat duurt dat toch lang! Om 11.15 uur belt Hanneke dat de uitslag niet positief is.
Heel jammer, heb even gehuild, maar toch gek genoeg niet wereldschokkend.
Ik moet stoppen met de Progestan zodat ik ongesteld word.
Zodra ik eraan toe ben voor de terugplaatsing van de ingevroren eitjes, mag ik bellen.
Eerst maar even een paar maandjes rust.

Zaterdag 28 februari 2004
Vandaag een beetje ongesteld geworden. Ik heb de hele dag knallende pijn in mijn hoofd; alle spanning komt er nu uit en waarschijnlijk van de menstruatie.

Zondag 29 februari 2004
Ik loop finaal leeg vandaag. Je kan merken dat de Progestan de menstruatie tegen heeft gehouden.

Maandag 24 mei 2004
Vandaag weer ongesteld geworden en besloten om de ingevroren eitjes te laten terugplaatsen.
We zijn er nu pas echt weer aan toe.

Dinsdag 25 mei 2004

Vandaag Hanneke gebeld om een afspraak te maken. Ik vraag ook nog uitleg hoe dit in zijn werk gaat. Eerst worden er echo’s gemaakt of het baarmoederslijm van goede dikte is, dan een spuit Pregnyl geven, alle 5 eitjes worden ontdooid en gekeken welke er goed uit zijn gekomen en dan de terugplaatsing. Daarna is het weer twee weken afwachten.

Ik moet vrijdag 4 juni voor de eerste echo heen. Spannend hoor!

Vrijdag 4 juni 2004
Vanmorgen bij Hanneke geweest. Zij meet de eitjes op (aan elke kant één) en het baarmoederslijm. Het gaat de goede kant op en zondag om 12.00 uur moeten wij bij dr. Willems voor nog een echo komen. Zijn de eitjes en het baarmoederslijm dan van zodanige kwaliteit dan worden wij na 13.00 uur opgebeld door het VU-ziekenhuis. Het ziekenhuis meldt ons dan wanneer wij de Pregnyl moeten zetten en wanneer de terugplaatsing zal zijn.
Is het nog niet goed, dan kom ik maandag weer bij Hanneke om 10.45 uur voor een echo.
Hanneke was erg aardig en wenste mij veel succes. Dit keer is het minder beladen doordat ik niet hoef te spuiten elke dag. Hopelijk gaat het deze keer goed! Zeker nu er zo’n spanning op het werk is, zou het fijn zijn om iets positiefs te krijgen!

Zondag 6 juni 2004
Vanmorgen hebben wij om 11.00 uur Mark naar Opa en Oma Wouda gebracht en zijn wijnaar het ziekenhuis gegaan voor controle. De uitslag was goed en we zouden tussen 13.00-14.00 uur gebeld worden, maar dat werd 14.15 uur. Op slot waren wij misselijk van het wachten en ook vreselijk onzeker: gaat alles wel goed. Vanavond mag ik om 21.00 uur een spuit zetten. En volgende week zaterdag mogen we tussen 9.30 -10.00 uur bellen om te horen of de eitjes goed ontdooid zijn. Als de uitslag goed is krijgen we ook te horen hoe laat we ‘s middags mogen komen voor de terugplaatsing. Dat viel ons erg tegen want we hadden gedacht dat het eitje dinsdag teruggeplaatst zou worden en we wilden het deze keer tegen niemand zeggen, maar omdat Peter jarig is, moeten we wel.

Zaterdag 12 juni 2004
Vanmorgen mochten wij bellen of de eitjes goed uit de vriezer zijn gekomen.
Eerst namen ze niet op, maar na een paar andere nummers te hebben gebeld namen ze uiteindelijk toch op. Zij had echter slecht nieuws: geen één eitje was er goed uitgekomen.
Dat is natuurlijk vreselijk balen en wij hadden dit ook niet verwacht, er moet toch haast wel ééntje goed zijn, maar nee hoor.

Dinsdag 14 juni 2004
Vanmorgen Hanneke gebeld dat de eitjes niet zijn teruggeplaatst en dat wij direct door willen. Vrijdag wordt er weer een uitgangsecho gemaakt en dan afwachten wanneer ik ga menstrueren. Spannend weer!

Vrijdag 17 juni 2004
Vanmorgen om 10.45 uur naar Hanneke geweest voor een uitgangsecho. Er zaten weer twee cysten, aan elke kant één. Omdat dit elke keer zo is, kunnen wij gewoon starten zodra ik ben gaan menstrueren. Er is nu weer iets nieuws en dat is een gemakkelijke pen voor het spuiten. Hanneke legt uit hoe deze werkt; een kind kan de was doen. Met recepten voor de IVF ga ik naar de apotheek en ga met een grote tas vol weer naar huis. Nu de menstruatie maar afwachten en dan kan ik weer gaan spuiten. Ik zie hier gelukkig niet zo tegenop, maar als de tijd er weer is zal het toch weer slikken zijn. We wachten rustig af en dan Hanneke bellen wanneer ik op controle moet.

Woensdag 23 juni 2004
Eindelijk ongesteld geworden. Nu je erop zit te wachten komt het later, waarschijnlijk door de spanning. Morgen moet ik weer beginnen met spuiten. Om 11.30 uur Hanneke opgebeld om een planning te maken. Maandag 5 juli moet ik komen voor een echo.

Donderdag 24 juni 2004
Vanmorgen weer de eerste ochtendspuit gezet, zonder veel moeite. Grappig hoe iets went na verloop van tijd. Je draait je hand er nu niet meer voor om.

Vrijdag 25 juni 2004
Vanavond de eerste avondspuit zetten. Dit keer met de speciale pen. Gelukkig ben ik niet zo met de IVF bezig omdat er andere zaken meer door mijn hoofd spelen: behoud ik mijn baan na het faillissement? En Mark is op dit moment ziek: hoge koorts en slecht eten. Ik hoop alleen niet dat de spanning van mijn werk het IVF negatief beïnvloeden.

Zondag 4 juli 2004
Inmiddels zijn wij dik een week verder en het spuiten gaat goed. Eerst moest ik erg wennen aan de avondspuit: de pen vond ik in de eerste instantie minder handig dan ik had verwacht.
Maar nu ik eraan gewend ben gaat het makkelijk. Door de toestanden op mijn werk was ik bijna de avondspuit vergeten te zetten (tot twee keer aan toe!), maar gelukkig dacht ik er nog op tijd aan. Je kunt merken dat op dat moment de IVF op de achtergrond was, mijn werk behouden het enige was wat door mijn hoofd speelde. Gelukkig heb ik weer een half jaar contract gekregen. Gisteren had ik voor het eerst weer zo’n vol opgeblazen gevoel; een teken dat de eiblaasjes flink aan het groeien zijn? Morgen mag ik op echo. Ik ben erg benieuwd.

Maandag 5 juli 2004
Vanmorgen weer bij Hanneke geweest. De eiblaasjes groeien goed: aan de linkerkant zijn er twaalf hele kleintjes, maar aan de rechterkant al vijf van rond de 1 cm. Woensdag moet ik weer terugkomen voor een echo.

Woensdag 7 juli 2004
Vanmorgen weer bij Hanneke geweest. De eiblaasjes aan de rechterkant zijn nu rond de 1.5 cm en links beginnen ze nu ook goed te groeien. Vrijdag weer op echo; hopelijk zijn ze aan de rechterkant dan groot genoeg. Volgende week op punctie, hopelijk maandag of dinsdag.
De punctie zal aan de linkerkant waarschijnlijk weer niet zo makkelijk gaan omdat het echo- apparaat het ook al moeilijk kan zien. Hanneke moet aldoor op mijn buik drukken om de eierstok goed in beeld te krijgen. Net als de eerste keer met Mark. Ik hou dan ook maar rekening met een moeilijke punctie, dan valt het hopelijk mee. Ik merk nu dat ik moe begin te worden en best prikkelbaar. Als Mark ’s middags naar bed gaat, val ik ook in slaap.
Gelukkig alleen volgende week nog werken en dan lekker vakantie. Wij willen toch (als er mooi weer wordt voorspeld) nog een paar dagen met de tent weg. Weg uit de sleur en even onze zinnen verzetten.

Vrijdag 9 juli 2004
Wat een tegenvaller. De eiblaasjes zijn nog niet groot genoeg. Rechts zijn er wel zes van rond de goede grootte, maar links is alles nog rond de 1.1 en 1.2 cm. De eiblaasjes moeten 1.8 of 2.0 cm zijn dus zondag moeten wij weer naar het ziekenhuis toe om een echo te maken.
Hopelijk zijn ze dan groot genoeg en kan de punctie op zijn vroegst dinsdag plaatsvinden.
Vandaag ook bloed laten prikken om te controleren of alles nog goed is, omdat het weer zolang duurt.

Zondag 11 juli 2004
Vandaag om 12.00 uur bij dr. Zweers geweest. Jammer genoeg waren de eiblaasjes nog niet groot genoeg. Gelukkig waren ze nu wel flink gegroeid: ze zitten nu rond de 1.6 cm.
Morgen weer terugkomen bij Hanneke om 10.45 uur. Hopelijk zijn ze dan goed genoeg en kunnen wij gebeld worden door het VU-ziekenhuis. In één week vijf keer naar het ziekenhuis gaan, is wel genoeg vind ik. Ik begin nu ook niet lekker in mijn vel te zitten: gauw moe, zere opgeblazen buik, gauw prikkelbaar en erg emotioneel en ik huil om niets. Hopelijk gaat de punctie snel gebeuren zodat ik van dat nare gevoel af ben. Dinsdag neem ik een dag vrij om bij te komen en hopelijk zal dan de punctie woensdag zijn.

Maandag 12 juli 2004
Vanmorgen weer bij Hanneke geweest. De eiblaasjes zijn nu gelukkig groot genoeg.
Toen Hanneke vroeg hoe het met mij ging barstte ik in huilen uit. Het is nu echt tijd dat de punctie gaat plaatsvinden en ik geen hormonen meer hoef te spuiten. Hanneke was erg lief en we hopen dat de tranen straks van geluk gaan stromen. ’s Middags ging de telefoon rond 15.00 uur en het was een medewerkster van het VU-ziekenhuis. Zij vertelde mij dat ik de Pregnyl om 22.30 uur moest zetten en dat ik woensdag om 10.00 uur de punctie krijg.
’s Avonds duurde het erg lang voordat het 22.30 uur was (we waren erg moe), maar toen ook snel de spuit gezet en hup naar bed.

Dinsdag 13 juli 2004
Wat een rotdag! Ik zit echt tegen morgen aan te hikken en dit voelt Mark feilloos aan: aldoor piepen en klieren. Achteraf had ik beter aan het werk kunnen gaan, dan had ik nog wat afleiding. Ik zit ook duidelijk niet op mijn gemak thuis. Ik heb echt het gevoel dat ik spijbel.
Nooit bellen ze van mijn werk en vandaag wel drie keer; ik heb de telefoon niet opgenomen.
Gelukkig kwam Peter al rond 17.00 uur thuis.

Woensdag 14 juli 2004
Vanmorgen Mark om 7.00 uur naar de familie Kok gebracht. Huppelend ging hij mee en had eigenlijk al geen tijd meer voor mij. Een goed teken. Om 7.15 uur rijden wij naar het VU-ziekenhuis. Het is erg rustig op de weg dus wij zijn er al om 8.15 uur. Weer veel te vroeg, maar ja, niets aan te doen. Peter meldt ons bij de balie en gaat direct zijn aandeel doen.
Het ging dit keer niet zo makkelijk: veel afleiding door de geluiden van de kamer ernaast.
Maar gelukkig is het gelukt. Inmiddels was het 8.30 uur en moesten wij wachten tot 10.00 uur. Dit duurde erg lang en ze kwamen ook nog pas over tienen ons halen. De verpleegkundige was erg aardig en ik kreeg een extra grote verdoving voor de linkerkant waar de verkleving zit. Volgens Peter was het een reuze spuit met heel veel vloeistof.
Even over 10.30 uur kwamen zij ons halen en mocht ik in de stoel liggen. Eerst werd het goed schoongemaakt en gespoeld. Toen was het tijd voor de punctie. Ik merkte aan mezelf dat ik erg gespannen was. Gelukkig hielp de verpleegkundige mij met de ademhaling. Het was dit keer pijnlijker dan de vorige keer, maar het resultaat mocht er weer wezen: 15 mooie eitjes en 16 miljoen zaadjes. Na een half uurtje rusten gingen wij weer rustig aan naar de auto toelopen. Lekker even in de frisse lucht. In de auto direct naar mama gebeld met het resultaat, daarna doorgereden naar Hoorn waar wij een Big Mac hebben gegeten. Thuis vielen wij moe, maar voldaan om 13.00 uur in slaap. Om 15.00 uur hebben wij Mark weer gehaald; hij had de dag van zijn leven gehad. Samen met de zus van Miranda naar de grote speeltuin in Onderdijk geweest en chippies eten. Wat een feest!
’s Avonds begin ik meer last te krijgen van mijn buik doordat de verdoving is uitgewerkt.
Morgen nog maar even rustig aandoen.

Donderdag 15 juli 2004
Nog een beetje last van mijn buik, maar het valt reuze mee. De vorige keren had ik er meer last van.

Vrijdag 16 juli 2004
Vanmorgen om 9.30 uur gebeld of er eitjes zijn bevrucht. Gelukkig is dit het geval, dus morgen hebben we de terugplaatsing.

Zaterdag 17 juli 2004
Vanmorgen Mark naar opa en oma gebracht zodat wij rustig naar Amsterdam kunnen.
Wij waren natuurlijk weer veel te vroeg dus na een tijd wachten mochten wij eindelijk naar binnen. De IVF-arts vertelde dat er twee eitjes worden teruggeplaatst: één van 9 cellen en één van 11 cellen. Dit is blijkbaar erg uitzonderlijk want de arts keek er ook van op.
Wij mochten de eitjes nog bekijken en de 11-cellige was erg onrustig aan het bewegen (een goed teken?). Toen was het tijd voor de terugplaatsing. Dit was zo gebeurd en na ongeveer twintig minuten gingen wij weer naar huis. Omdat er meerdere eitjes bevrucht waren bekijken zij morgen nog of er meerdere ingevroren kunnen worden.
Hier krijgen wij dan bericht van. Nu breekt de spannende tijd van wachten weer aan, gelukkig gaan wij morgen naar de camping voor de nodige rust en afleiding.

Vrijdag 23 juli 2004
Miriam belde vandaag op dat er een brief was van het VU-ziekenhuis. Op ons verzoek heeft zij deze geopend. Hier stond in dat er drie embryo’s zijn ingevroren. Hopelijk hebben wij ze niet nodig, maar toch fijn dat wij wat achter de hand hebben.

Zaterdag 24 juli 2004
Vandaag de eerste slechte dag gehad: erg huilerig en aldoor pijn in mijn buik. Gelukkig nog een beetje afleiding doordat wij op de camping zitten en wij het heerlijk hebben voor de rest. Ik heb mij de hele week tot nu toe prima gevoeld.

Donderdag 29 juli 2004
Vanmorgen om 8.00 uur naar het ziekenhuis om bloed te prikken en urine in te leveren.
De verpleger die mij prikte vertelde dat het apparaat vandaag voor onderhoud was dus dat de uitslag waarschijnlijk niet om 11.30 uur bekend zou zijn. Balen! Om 11.30 uur bellen wij evengoed maar op om te horen of ze de uitslag hebben en dit was het geval. De mevrouw aan de telefoon wist niet zo goed wat zij met de uitslag moest en vroeg aan dr. Huisman wat te doen. Het HCG-gehalte was 0.2 dus niet echt een zwangerschap, maar ook niet echt een mislukte poging van de IVF. Hij adviseerde ons om maandag alsnog een keer te laten prikken en dan van Hanneke de uitslag te horen. Wat een gedoe allemaal; voor ons is de uitslag vooral negatief. Samen huilen wij om de uitslag en bellen direct ons werk om voor maandag vrij te krijgen. Peter belt ook naar mijn werkgever want ik krijg niets zinnigs uit mijn mond. Inge reageerde redelijk en zij regelt wat voor maandag. Peter’s werk reageert heel begrijpend en redelijk. Al met al een rotdag!

Vrijdag 30 juli 2004
Vanmorgen begint er iets te bloeden. Voor ons een teken dat het echt geen zwangerschap is. Inge belt ook nog even op dat er wat geregeld is en reageert vooral kattig als ik begin te janken aan de telefoon. Nadat wij hebben opgehangen heb ik een rotgevoel over ons gesprek, maar ben blij dat wij na de vakantie een gesprek hebben over mijn contract en de thuissituatie.

Maandag 2 augustus 2004
Ik ben inmiddels flink aan het bloeden en wij besluiten dan ook niet naar het ziekenhuis toe te gaan om opnieuw te laten prikken. Wel belt Peter Hanneke op om te vertellen hoe het is en wat nu te doen. Zij begrijpt er niets van dat het deze keer geen zwangerschap is geworden: de embryo’s waren van zo’n goede kwaliteit dat het zowat niet mis kon gaan.
Eén embryo was zelfs bijna 12-cellig. Zij adviseerde vooral nu een tijdje rust te nemen en dan haar te bellen voor als wij de embryo’s uit de vriezer willen laten terugplaatsen.

Woensdag 4 augustus 2004
Vanmorgen Rita Bergsma gebeld of zij mij weer wil helpen en begeleiden met de volgende IVF-poging. De vorige keer met de IVF-poging van Mark heeft zij mij ook heel goed geholpen en hopelijk heeft dit straks net zo’n goed resultaat als bij Mark. Zij adviseerde mij om de mineralen poeder weer te gaan gebruiken. Om de dag want vorige keer reageerde ik nogal heftig op dat spul. Over twee weken moet ik haar terugbellen hoe het gaat.

Augustus 2004
Ik heb een flinke klap te verduren gekregen door de negatieve uitslag; ik voel mij weer net zoals voordat wij Mark kregen en ben weer met tijd en wijle ziekelijk jaloers op vrouwen die wel zwanger zijn. Ik kan het dan ook niet uitstaan dat het bij Ron en Ellen zo vlot is gelukt.
Gelukkig krijg ik van mijn werk veel steun en begrip nadat ik mij twee weken heb ziek gemeld. Even time-out.

Donderdag 30 september 2004
Vandaag weer ongesteld geworden en ik twijfel heel erg of ik deze maand al voor de ingevroren embryo’s zal gaan. Aan de ene kant wil ik dolgraag door, maar aan de andere kant ben ik heel bang voor een negatieve uitslag. Bang hoe ik dit zal verwerken en hoe hard de klap komt. Vanavond maar uitgebreid met Peter bespreken hoe of wat.

Vrijdag 1 oktober 2004
Gisteren op internet gekeken wat de slagingspercentages zijn van de embryo’s.
Dit stelt helemaal niets voor: maar 10 procent kans van slagen.
Jammer genoeg moeten wij toch eerst de embryo’s terug laten plaatsen voordat wij voor een ‘echte’ IVF-poging mogen gaan. Vandaag Hanneke gebeld, maar zij is er maandag pas weer.

Maandag 4 oktober 2004
Vanmorgen heeft Peter naar Hanneke gebeld om een afspraak te maken voor een echo.
Maandag 11 oktober wordt dit gedaan en dan wordt er gekeken of mijn baarmoederslijm dik genoeg is voor een terugplaatsing van de embryo’s.
Ik heb weinig hoop, dit komt waarschijnlijk doordat de vorige 5 cryo’s niet goed uit de vriezer kwamen en er dus geen terugplaatsing kon plaatsvinden.
Afwachten maar hoe dit afloopt.

Maandag 11 oktober 2004

Vanmorgen naar Hanneke geweest. Het baarmoederslijm en het eitje zijn al bijna van goede grootte en dikte.Woensdag terugkomen om te kijken of het dan goed is.

Met haar erover gehad hoe klein eigenlijk de kans op zwangerschap is met de embryo’s.

Zij zei dat de kans inderdaad klein is, maar dat je elke kans moet pakken en benutten.

Dit is natuurlijk ook zo. Ze vertelde ook dat er op dit moment iemand zwanger is van een tweeling embryo’s, dus het kan wel en het geeft weer een beetje hoop.

Woensdag 13 oktober 2004
Vanmorgen weer bij Hanneke geweest. Het baarmoederslijm is van goede dikte en het eitje van goede grootte. Tijd dus om de gegevens door te bellen naar het VU-ziekenhuis.
Vanmiddag tussen 14.00 en 16.00 uur word ik gebeld hoe laat ik de Pregnyl moet spuiten en wanneer wij mogen bellen of de embryo’s goed uit de vriezer zijn gekomen.
Even over tweeën ging de telefoon en de medewerkster vertelde dat ik morgen tussen 21.00 -23.00 uur de Pregnyl moet spuiten.
Woensdag 20 oktober moet ik tussen 9.30 -10.00 uur bellen of de embryo’s goed zijn ontdooit. Toch wel spannend allemaal weer.

Donderdag 14 oktober 2004

Ik was helemaal vergeten dat vanavond de Pregnyl gespoten moet worden.

Gelukkig dacht Peter er wel aan. Ik ben ook niet helemaal lekker daardoor zal ik het wel vergeten zijn. Het was weer een grote spuit, maar het ging weer goed.

Woensdag 20 oktober 2004
Vanmorgen mochten wij om 9.30 uur bellen of de embryo’s goed zijn ontdooid.
Gelukkig was dit het geval. Eigenlijk hadden wij er niet zoveel vertouwen in en hielden al rekening met een negatieve uitslag. ’s Middags om 14.30 uur werden wij bij het VU-ziekenhuis verwacht. Nadat wij Mark bij opa en oma hadden gebracht zijn wij naar het ziekenhuis gereden. Om 14.45 uur werden wij binnen geroepen door een verpleegster die wij al eerder hadden gezien. Zij kon ons ook nog blijkbaar want ze zei dat dit niet de eerste keer voor ons was. Nadat ik mij had uitgekleed werd ik naar het kamertje gereden waar de terugplaatsing zal plaatsvinden. Daar werd ons verteld dat er eentje niet goed uit het ontdooiproces is gekomen, maar de andere twee wel. Één van 5 cellen en één van 7 cellen worden teruggeplaatst. Natuurlijk mochten wij ze weer even zien en ze zagen er weer prachtig uit. Na een kwartier liggen na de terugplaatsing mochten wij naar huis.
Nu maar afwachten en morgen Hanneke bellen hoe de procedure nu verder gaat.

Donderdag 21 oktober 2004
Vanmorgen wakker geworden met gigantische buikpijn. Om 4.30 uur hield ik het niet meer en heeft Peter de centrale huisartsenpost gebeld en het VU-ziekenhuis.Het ziekenhuis zou ons terugbellen, maar prompt is er een telefoonstoring en kunnen zij ons niet bereiken. Na veel geharrewar mocht ik om 7.00 uur naar het VU-ziekenhuis, maar dat red ik niet; de pijn is verschrikkelijk zodat ik naar de huisartsenpost kan in Hoorn. Mark was net vrolijk wakker geworden dus hup in de kleren, een broodje in zijn hand en naar Hoorn. De reis was een hel; alle bobbels voel je. Daar werden ik opgewacht door een arts en zij ging mij onderzoeken nadat ik had verteld wat de klachten waren. Zij zag direct dat het bloedde en dat er pus uitkwam. Omdat zij voor de rest geen verstand van zaken had verwees zij mij door naar de spoedeisende hulp zodat zij mij daar konden onderzoeken en een gynaecoloog erbij konden halen. Even voor achten werd er bloed afgenomen en moest ik urine inleveren. Daarna wachten, wachten en wachten. Na een hele tijd kwam er een arts om mijn buik te voelen en aan haar vroeg ik hoe lang het nog ging duren. Zij vertelde mij dat het nog wel een uurtje kon duren voordat de gynaecoloog zou komen. Peter heeft toen naar Medemblik gebeld zodat opa en oma Mark konden ophalen, het duurde hem nu ook te lang. Om 9.15 uur werd ons verteld dat er overleg was geweest met een gynaecoloog en dat dit bij een terugplaatsing kan horen. Wij vonden het een vreemd verhaal omdat je dit toch al een paar keer hebt meegemaakt. Onvoldaan, met veel pijn en ook boos gingen wij weer naar huis.
Onderweg nog geprobeerd om Hanneke te bellen, maar zij neemt niet op. Jammer genoeg hadden wij het nummer van het ziekenhuis nog thuis liggen.
Thuis heeft Peter direct het VU-ziekenhuis gebeld en zij waren ook razend. Er moest naar gekeken worden.Weer Hanneke gebeld en weer terug naar Hoorn. Hanneke had inmiddels geregeld dat een gynaecoloog er naar zou kijken. Na bijna een uur wachten op een rotstoel met een zere buik werden wij dan eindelijk geholpen. Mevrouw Klinkert zag direct dat de eierstok vergroot was aan de rechterkant en dat er geen pus uitkwam, maar heel veel gelig slijm. Dit wordt op kweek gezet, ik moet goed mijn temperatuur in de gaten houden en mag pijnstillers slikken. Voor maandag 25 oktober maken wij een nieuwe afspraak bij Hanneke.
Hopelijk is dan de pijn afgezakt en is er meer duidelijkheid.

Maandag 25 oktober 2004
Vanmorgen eerst weer bloed geprikt en daarna naar Hanneke. De eierstok zag er een stuk rustiger uit en er was ook niet zoveel slijm meer. Omdat het nog steeds wel gevoelig is raad zij mij aan om nog een paar dagen rustig aan te doen. Daarna naar het werk toe gegaan om alles uit te leggen. Colinda was heel schappelijk; ik kon hier toch ook niets aan doen.
Tussen de middag mocht ik bellen of de bloed uitslagen er al waren. Het zag er al een stuk beter uit, één van de waarden was gehalveerd; een goed teken. Ik merk dat ik een stuk minder pijn heb dan van het weekend. Gelukkig maar want ik begin er een beetje depressief van te worden.

Dinsdag 26 oktober 2005
Vandaag bijna pijnvrij. Nog wel even rustig aandoen. Mark is evengoed naar Chris zodat ik niet teveel hoef te bukken en op te staan.

Februari 2005
Rita gebeld of zij iets heeft waardoor de menstruatie weer normaal gaat worden.
Nu ben ik regelmatig te laat en verlies ik door de maand heen oude weefsels. Zij adviseert mij een drankje van bloem en hier moet ik 3 keer per dag 35 druppels van nemen.

Dinsdag 5 april 2005
Het drankje geeft in mijn ogen niet het gewenste resultaat en bel Rita op wat verder te doen. Ik wil namelijk volgende maand mijn laatste IVF-poging doen.

Donderdag 7 april 2005
Hanneke gebeld dat ik voor mijn derde en laatste keer IVF wil gaan. Spannend allemaal weer; drie keer scheepsrecht? Zij vroeg of ik mijn dagboek wil doormailen en of zij dit mogen gebruiken voor een internetpagina www.fertimagazine.nl. Ik vind het een eer en zeg dus direct ‘ja’. Maandag 2 mei moet ik weer naar Hanneke toe voor het vooronderzoek en de recepten.

Zaterdag 30 april 2005
Vier dagen te vroeg ongesteld geworden en dus kan de afspraak van 2 mei niet doorgaan.
Weer een maand langer wachten; ik wil de ivf poging nu doen.
Ik baal als een stekker; ik had mij op deze poging ingesteld!

Maandag 23 mei 2005
Vanmorgen vroeg naar Hanneke geweest.
Gek genoeg werd ik zenuwachtig zodra ik het ziekenhuisterrein opliep.
Toch weer spannend allemaal!
Natuurlijk zit er aan de linkerkant weer een cyste, maar voor de rest zag het er weer goed uit.
Baarmoederslijm is van goede dikte dus nu maar de menstruatie afwachten en dan gaan wij er weer voor.
Hanneke vertelde dat er bij de terugplaatsing nu een echo met geleider wordt gebruikt zodat wij dat “geintje”van oktober niet zo snel meer mee zullen maken.

Zaterdag 28 mei
De dag verloopt zonder ongesteld te worden.
Nu je er op zit te wachten zodat je kunt starten met de ivf blijft het uit!
Wel veel zeurderige pijn in mijn buik en pijn in mijn rug dus het zal niet zo heel lang op zich laten wachten.

Maandag 30 mei
“Eindelijk” ongesteld geworden en ik heb er flink last van (ik loop finaal leeg!)
Morgen beginnen met spuiten, spannend weer.

Dinsdag 31 mei
Vanmorgen weer de 1e ochtendspuit.
Met bibberende vingers klaar gemaakt en “hup”spuiten.
Mark vond het reuze interessant en aaide over mijn arm omdat hij dacht dat dit toch wel erg veel pijn moet doen. Lief hoor!

Woensdag 1 juni
Vandaag voor de 2e keer gespoten; het gaat mij alweer een stuk makkelijker af dan gister.
Grappig hoe snel het alweer went.
Vanavond mijn 1e Gonal F spuit zal ook wel weer even wennen zijn.

Dinsdag 7 juni
Ik merk weer goed dat ik hormonen spuit; ik ben regelmatig wisselende stemmingen.
Ook gaat het spuiten minder makkelijk dan de andere keren; elke keer zie ik er weer een beetje tegenop.
Elke keer valt het ook wel weer mee maar toch.
Donderdag weer naar Hanneke; het zal mij benieuwen hoe de eiblaasjes zijn gegroeid.
Voor mijn gevoel ben ik al weken bezig terwijl het vandaag net mijn 9e cyclusdag is.
Nog een tijdje te gaan dus.

Donderdag 9 juni
Vanmorgen weer bij Hanneke geweest; zoals verwacht waren de eiblaasjes nog erg klein.
Maandag weer terugkomen.
Mijn buik begint nu wel wat gevoeliger te wor