|
Een emotionele sneltrein
Vaak hoor ik mensen met een kinderwens zeggen dat ze zich labiel voelen, dat ze zoveel last hebben van allerlei emoties op de meest ongewenste momenten.
Het moment waarop dat zo duidelijk naar voren komt ligt vaak bij het eerste bezoek aan de huisarts en met name bij de stap naar het ziekenhuis. Dat is een grens waar men hoopte niet overheen te hoeven gaan omdat dan voor alle betrokkenen duidelijk wordt dat de kinderwens mede in handen ligt van de gynaecoloog. Kortom, gevoelsmatig ben je de controle kwijt over het proces waar je doorheen zult moeten lopen om zwanger te worden. Alles wordt gepland, getimed en besloten. Je hebt het idee dat anderen bepalen wat, waar en wanneer je iets moet doen.
Ieder mens wil graag de controle over zijn eigen leven houden, zelf de touwtjes in handen hebben. Dat is een normaal menselijk streven. Als je het gevoel de controle kwijt te zijn, dan kan dat heel veel vervelende gevoelens en emoties naar boven brengen. Je kunt je erg boos en opstandig voelen, snel geprikkeld of geïrriteerd zijn. Verdriet, huilen, somberheid, slapeloosheid, je gespannen voelen. Het zijn allemaal gevoelens die eigenlijk heel logisch en normaal zijn als je kijkt naar de situatie waar je inzit.
Ook kan dit gevoelens van angst teweeg brengen, angst om bijvoorbeeld los te laten, je over te geven aan de situatie. Je probeert dan uit alle macht om die controle weer terug te krijgen, soms zal dat niet goed lukken. Dit proces kost heel veel energie. Het komt dan ook vaak voor dat mensen zich uitgeput voelen.
Dit gaat ook over acceptatie. Het kan veel moeite kosten om je neer te leggen bij de situatie en alles wat daarbij komt kijken. Actief bezig zijn met je kinderwens op onder andere medisch gebied is geen traject die je zou kiezen als het niet nodig zou zijn. Zoals ik hiervoor al aangaf ervaar je dan allerlei gevoelens en emoties die je helemaal niet zou willen voelen. Je wordt boos en opstandig wat vervolgens kan leiden tot schuldgevoelens. Met name schuldgevoelens komen veel voor bij vrouwen met een kinderwens. Het gevoel te falen of je bijvoorbeeld schuldig voelen tegenover je partner: “Ik kan mijn partner geen kindje geven”.
Daarbij lijkt uitzichtloosheid ook een rol te spelen: wanneer zullen jullie je kindje krijgen of wanneer is de grens bereikt? Je zit in een emotionele sneltrein die voorlopig niet lijkt te stoppen.
Toch heb je een klein beetje zelf in de hand hoe je hiermee om zou kunnen gaan. Tegen alles blijven vechten kost veel energie met het gevaar in korte tijd opgebrand raken met alle gevolgen van dien. Bijvoorbeeld niet meer kunnen werken. Een mogelijkheid zou zijn om je neer te leggen bij alles wat je ervaart en voelt. Het lijkt er namelijk bij te horen.
Roep zo nu en dan eens tegen jezelf, als je je weer zo naar voelt, dat het mag. Je mag je zo voelen, dit hoort erbij. Dit is absoluut niet makkelijk en je zult merken dat je zo nu en dan een terugval krijgt.
Laat deze gevoelens toe, het zijn nu eenmaal oprechte gevoelens.
Niet alleen acceptatie maar ook in hoeverre jullie steun van elkaar en anderen ervaren hebben veel invloed op hoe je je door deze periode heen slaat.
Met name vrouwen hebben de behoefte om regelmatig hun gevoel te delen met hun partner, ouders, vrienden en eventueel andere bekenden. Helaas zul je zo nu en dan merken dat een aantal mensen in je eigen omgeving het erg moeilijk vinden om het over jullie gevoel en kinderwens te hebben. Soms kan het zelfs zover gaan dat je afscheid zult moeten nemen van personen die dichtbij je staan of stonden. Je had nooit verwacht dat juist zij je niet de steun kunnen bieden die je zo nodig hebt. Aan de andere kant zullen er anderen zijn die juist wel datgene doen waar je behoefte aan hebt. Meestal iemand uit onverwachte hoek. Zoek daarom mensen op waar je je prettig bij voelt.
Kortom, maak het jullie zo makkelijk als mogelijk tijdens deze intensieve periode!
| 
21.07.2009